تعدادی از ابیات منطق العشاق  اوحدی مراعه ای

به نام آنکه ما را نام بخشید

 

 

 

 زبان را در فصاحت کام بخشید

به نور خود بر افروزنده‌ی دل   به نار بیدلی سوزنده‌ی دل
سر هر نامه‌ای از نام او خوش   جهان جان ز عکس جام او هوش
درود از ما، سلام از حضرت او   دمادم بر رسول و عترت او
ابوالقاسم، که شد عالم طفیلش  

فلک دهلیز چاوشان خیلش

                                                                   

                                                            در مذمت روزگار

جهان خالیست، من در گوشه زانم   مروت قحط شد، بی‌توشه زانم
اگر بودی چنان چون بود ازین پیش   بزرگی کو بدانستی کم از بیش
چرا بایستمی ده نامه گفتن؟   چو خامان درد دل با خامه گفتن؟
کی از ده نامه‌ای نامم برآید؟   ز هر بیهوده‌ای کامم بر آید؟
چو دریا پر گهر دارم ضمیری   ولی گوهر نمیجوید امیری
چون ماه از طبع من خود نور پاشد   نه او را مشتری باید که باشد؟
سخن را چون خریداری ندیدم   به از ترک سخن کاری ندیدم
خرد دورست ازین بیهوده گفتن  

حدیث بوده و نابوده گفتن