علائم و ریشه های افسردگی در دوره نوجوانی

ریشه یابی و علائم جدی و هشدار دهنده افسردگی در نوجوانان دختر و پسر


برای هر یک از ما پیش می آید که در برهه ای از زندگی دچار ناراحتی و رنجی می شویم که گاه تحمل آن برایمان سخت و طاقت فرسا می شود و شاید بتوان گفت به نوعی افسرده می شویم؛ با هر اتفاق کوچکی به هم می ریزیم، انجام کارها به نظرمان سخت می شود و آستانه تحملمان پایین می آید. ماندن در این حالت برای مدتی کوتاه و بعد از اتفاقی ناخوشایند، طبیعی است.
 
 اما وقتی بیش از اندازه طول بکشد و نتوانیم از این حالت درآییم، طبیعی نیست و حتما باید به متخصص یا مشاور مراجعه کنیم. در این میان افسردگی در نوجوانان نیز به نوعی دیگر مشکل ساز است؛ آن ها در ابتدای راه پرفراز و نشیب زندگی خود هستند و اگر نتوانند مشکلات را هموار کنند و بر آن ها فائق آیند، در آینده حتما با مشکلات بیشتری مواجه می شوند؛ ضمن اینکه ابتلا به افسردگی در نوجوانان با بزرگ سالان متفاوت است و از این لحاظ نیاز به بررسی جداگانه دارد.

بقیه در ادامه مطالب .....

ادامه نوشته

درمان میگرن های شدید با راه های غیر دارویی

 

طب سوزنی و میگرن

در طب سوزنی چینی، سوزن‎های کوچکی درون نقاط خاصی از بدن شما قرار می‎گیرند. مطالعات نشان می دهند که این امر می‎تواند باعث تسکین درد میگرن شود و حتی ممکن است برای بهبود سردردهای دیگر نیز کاربرد داشته باشد.

 

بیوفیدبک و میگرن

بدن شما به درد و تغییرات فیزیکی نظیر ضربان قلب تند، کشیدگی عضلات، یا سرد شدن دست ها پاسخ نشان می‎دهد. در بیوفیدبک، گیرنده ها این تغییرات را اندازه گیری می‎کنند سپس اطلاعات را به شکل یک چراغ چشمک زن یا صدایی که شما بتوانید بشنوید، در اختیار شما می‎گذارند. شما سعی می‎کنید نسبت به بازخورد یا فیدبک پاسخ نشان دهید و عضلات خود را آرام سازید. هدف بیوفیدبک، که اغلب اوقات از آن به عنوان ذهن بر فراز میگرن یاد می‎شود، این است که به شما یاد داده شود چطور بدن خود را ریلکس و آرام کنید و حالت فیزیکی خود را کنترل کنید. مطالعات نشان می‎دهند که این امر اغلب اوقات می‎تواند باعث کاهش شدت و دفعات میگرن شود.

 

بقیه در ادامه مطالب .....
 

 

ادامه نوشته

ذکر گفت در حال غذا خوردن

 

رهنمودهای اسلام در مورد خوردن تنها سلامت جسم را تضمین نمی كند بلكه تضمین كننده سلامت هم جسم و هم جان است.

از آنجا كه عقل و علم، بر همه رازهای آفرینش احاطه ندارند، چه بسا حكمت برخی از رهنمودهای اسلام برای دانش امروز، مجهول باشد ولی بی تردید این به معنای بی دلیل بودن آن رهنمودها نیست، چنان كه فلسفه شماری از احكام اسلام، در گذشته مجهول بود و امروزه علم به راز آنها پی برده است.

در منابع روایی برای خوردن و آشامیدن، آدابی از سوی پیشوایان دین ذکر شده است که ناظر به شروع غذا با نام خدا و پایان غذا با حمد اوست.

روایات در این زمینه چنین می‌گویند:
1. امام موسای کاظم(علیه السلام) می‌‌گوید: پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) به امام علی(علیه السلام) سفارش نمود: یا علی هنگامی که شروع به خوردن غذا نمودی، بسم اللّه بگو، و هنگام پایان غذا بگو الحمد لله؛ چرا که دو فرشته نگهبانت از تو جدا نمی‌شوند تا حسنات را برایت بنویسند، مگر این‌که خودت آنها را از خویشتن جدا کنی. [1]

2. امام صادق(علیه السلام) می‌‌فرماید: هنگامی که سفره پهن شد، بگو بسم اللّه و هنگام  آغاز و پایان غذا نیز بسم الله بگو و هنگامی که سفره جمع شد بگو الحمد لله. [2]

 اهمیت یاد خدا هنگام غذا خوردن
امام علی (علیه السلام): به هنگام غذا خوردن خدای را یاد كنید و از بیهوده گویی اجتناب كنید، زیرا كه طعام نعمت و رزقی از خداوند است و بر شماست كه در آن خدای را یاد كرده و شكر گویید. (فروع كافی، جلد 6، صفحه 296)

امام علی (علیه السلام) در سفارش های خود به كمیل: به گاه غذا خوردن از آن كسی نام ببر كه با وجود نام او، دیگر هیچ دردی زیان نمی رساند و نامش، شفای همه بیماری ها و ناتن درستی هاست.(بحارالانوار، جلد 66، صفحه 425، حدیث 41)

امام علی(علیه السلام): هر كس خواست غذا بخورد، نام خدا را بر زبان آورد، خوب غذا را بجود و در حالی از غذا خوردن دست بكشد كه هنوز میل به خوردن دارد و به آن احساس نیاز می كند.

امام علی (علیه السلام): هر کس که می خواهد غذایی او را آزار ندهد، تا گرسنه نشده، چیزی نخورد و آن گاه هم که خواست بخورد، بگوید:

“بسم الله و بالله” (طب الائمه لابنی بسطام، صفحه 60 )

3. راوی می‌گوید هنگامی که غذا برای ما آورده شد، شنیدم که امام کاظم(علیه السلام) می‌فرمود: ستایش خدایی را که برای هر چیزی مقرراتی قرار داد.

به امام گفتم: این غذا هنگامی که آماده و خورده می‌شود چه مقرراتی دارد؟

امام فرمود: مقرراتش این است که هنگام پهن‌شدن سفره با نام خدا شروع کنید و زمان جمع‌شدن سفره او را حمد و سپاس گویید. [3]

4. امام صادق(علیه السلام) فرمود: هنگامی که غذا خوردی یا شربتی نوشیدی، بگو الحمد لله. [4]

5. در روایتی دیگر از امام صادق آمده است: خوردن و نوشیدن را با یاد و نام خدا آغاز کن و بعد از پایانش بگو: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی یُطْعِمُ وَ لا یُطْعَمُ» ستایش پروردگاری را سزاست که غذا را در اختیار بندگانش قرار داد، اما هیچ کس به او طعامی تقدیم نخواهد کرد. [5]

6. و نیز حضرتشان می‌فرماید: هنگامی که سفره را در برابر امام سجاد(علیه السلام) می‌نهادند می‌گفت: «اللَّهُمَّ هَذَا مِنْ مَنِّکَ وَ فَضْلِکَ وَ عَطَایَاکَ فَبَارِکْ لَنَا فِیهِ وَ سَوِّغْنَاهُ وَ ارْزُقْنَا خَلَفاً إِذَا أَکَلْنَاهُ وَ رُبَّ مُحْتَاجٍ إِلَیْهِ رَزَقْتَ وَ أَحْسَنْت‏ اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا لَکَ مِنَ الشَّاکِرِینَ» بار خدایا این از منت و فضل و بخشش توست! آن ‌را برای ما پربرکت و گوارا کن و عوضش را به ما ده و چه بسا نیازمندانی که به آنان روزی دادی و احسان کردی. بار خدایا! ما را از شکرگزاران قرار ده! و هنگامی که سفره را برمی‌داشتند می‌فرمود: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی حَمَلَنَا فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ وَ رَزَقَنَا مِنَ الطَّیِّبَاتِ وَ فَضَّلَنَا عَلَى کَثِیرٍ مِنْ خَلْقِهِ (أَوْ مِمَّنْ خَلَقَ) تَفْضِیلًا» سپاس خدایی را سزاست که ما را در بیابان و دریا گردش داد و از پاکیزه‏‌ها به ما روزى داد و بر بسیارى از آفریدگانش(یا آنچه آفریده) برترى داد. [6]

7.  امام صادق(علیه السلام) از امام علی(علیه السلام) نقل می‌کند؛ هنگام خوردن غذا تا می‌توانید خدا را یاد کنید و صدای ناهنجار در نیاورید؛ چرا که طعام، نعمت خدا و بخشی از روزی او است که شکر و سپاسش بر شما واجب است. [7]

7. امام صادق از پدر بزرگوارش از حضرت علی(علیه السلام) نقل می‌‌کند؛ کسی که هنگام خوردن غذا خدا را یاد کند، هیچ‌گاه از آن غذا مورد سۆال قرار نمی‌‌گیرد. [8]

7. یا در روایتی دیگر آمده است: هر فردی که غذایی بخورد و بعد از آن بگوید: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی أَطْعَمَنِی هَذَا مِنْ رِزْقِهِ مِنْ غَیْرِ حَوْلٍ مِنِّی وَ قُوَّةٍ» سپاس خدایی را که از روزی خویش این غذا را خوراکم کرد بدون آن‌که من (مستقلّاً) توانایی این کار را داشته باشم، گناهان گذشته‌‌اش بخشوده خواهد شد. [9]

آنچه از مجموع روایات به دست می‌آید آن است که دست کم هنگام آغاز خوردن و نوشیدن باید «بسم اللّه» و هنگام پایان آن «الحمد لله» گفت.

گفتنی است یاد خدا و سپاس از نعمت‌هایش به هر زبانی که باشد کفایت می‌‌کند و گفتن عبارت عربی موضوعیت ندارد.

 پی نوشت ها:
[1]. ر. ک: برقی، ابو جعفر احمد بن محمد بن خالد، المحاسن، محقق، مصحح، محدث، جلال الدین،‏ ج ‏2، ص 431، قم، دار الکتب الإسلامیة، چاپ دوم، 1371ق.
[2]. همان، ص 433.
[3]. همان، ص 431.
[4]. همان، ص 434.
[5]. همان. ص 434.
[6]. همان، ص 433.
[7]. همان، ص 433.
[8]. همان، ص 434.
[9]. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ‏95، ص 14، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ دوم، 1403ق

راه حل هایی برای افراد نگران

 

زمان خاصی را روزانه به نگرانی اختصاص دهید. این زمان میتواند حدود 15 تا 30 دقیقه باشد نه بیشتر.پس به خود بگویید هر چه نگرانی دارم فقط در این زمان به آن می پردازم. و آن زمانی باشد که بیشترین آرامش و تمرکز را دارید. مثلا پس از ورزش یا اجرای برنامه آرامش.به محض اینکه متوجه شدید درباره چیزی نگران هستید,نگرانی رابه تعویق بیاندازید و به خود بگویید در همان زمانی که برای خودم تعیین کردم راجع به آن فکر خواهم کرد. به یاد اسکارلت در فیلم "بربادرفته" که وقتی با به هم خوردن ازدواجش با رت باتلر مواجه می شود به خود می گوید "فردا راجع به آن فکر خواهم کرد".

با فرا رسیدن زمان نگرانی که برای خودتان تعیین کرده بودید,ببینید آیا واقعا نیاز دارید که نگران چیزی باشید. اگر متوجه شدید که چنین نیازی ندارید یا لزومی به پردازش نگرانی نیست, به فعالیت بعدی خود در طی روز ادامه دهید.

در خارج از چارچوب" زمان نگرانی "با روش های زیر میتوانید نگرانی را کم کنید:
توجه خودتان را به کاری که دارید متمرکز کنید.از خودتان بپرسید"الان چکار میکنم؟هدف من چیست؟"با این پرسش اشتغال ذهنی شما به این سمت تغییر جهت میدهد که مایلم در این لحظه فقط باقی بمانم."حالا الان دارم آشپزخانه را تمیز میکنم, خوب بگذار واقعا خوب تمیزش کنم و لذت ببرم"هدف این است که روی کاری که در لحظه حال انجام میدهید تمرکز کنید.

اگر هم در آن زمان مشغول کاری نبودید, شروع کنید به انجام برخی کارهایی که باید صورت گیرند.حتی میتوانید کاری برای دیگری انجام دهید.مثلا به دوستی که به شما نیاز دارد تلفن کنید.اگر نمیتوانید روی کاری که دارید تمرکز کنید, از روشهای حواس پرتی استفاده کنید. چرا که ذهن ما نمیتواند در آن واحد به دو مساله فکر کند. پس هر روشی که به لحاظ روانی شما را از موقعیت دور کرده و حواستان را متوجه موضوعی دیگر کندباعث میشود شما از بال و پر دادن بیشتر به نگرانی دور شوید. مثلا انجام یک فعالیت ذهنی که احتیاج به تمرکز دارد مانند:7  تا 7 تا از صد کم کردن , به یاد آوردن لطیفه, به یاد آوردن شعرو...

انجام برنامه هایی مثل ریلکسیشن یا آرامسازی, تنفس عمیق ,مراقبه ونیایش می تواند بسیار کمک کننده باشد.هر روزبه مدت 20 تا 30 دقیقه به فعالیت ورزشی هوازی بپردازید. ورزشهایی مثل پیاده روی, شنا , کوهنوردی و...میتوانید انجام این کار را به شکل منظم با یک دوست انجام دهید. جنبه اجتماعی این فعالیت به تداوم انجام آن کمک میکند و گفتگوهایی که در حین انجام این فعالیت با یک دوست صورت میگیرد تاثیر فراوانی در کاهش نگرانی ها دارد.

اما در نهایت اگر مساله ای شما را نگران کرده, به جای آنکه ساعتها به خود مساله فکر کنید یک بارآن مساله را بنویسید و راه حل های مختلف را به ذهن خود بیاورید و سپس راه حلی را انتخاب کنید که بهترین امکان موفقیت را با کمترین هزینه در درازمدت داشته باشد و آن را گام به گام اجرا کنید. از یک مشاور خوب و یا دوست مورد اعتماد هم در مورد اجرای بهترین راه حل ها میتوانید کمک بگیرید.

برای کسب آرامشی که در جستجوی آن هستید, روش و سبک خاص خود را بیابید. بدانید که در درون همه ما درست مثل توانایی پاسخ جنگ و گریزدر برابر استرس, سیستم پاسخ آرام کننده نیز وجود دارد. چه بسا روزهایی را که بخاطر نگرانی راجع به مسائلی که هرگز به وجود نیامده از دست دادیم.
دکتر فرناز عطایی
برگرفته از کتاب روان درمانی مبتنی بر بهبود کیفیت زندگی(فریش)

به نقل ازسایت :  pezeshkonline

شناخت شخصیت افراد از روی کفش آنها

 

همین الان به کفش های خود نگاه کنید. چه کفشی به پا دارید؟ کفش های تمیز واکس خورده؟ کفش های پاشنه بلند؟ کفش های قشنگ ولی کمی فرسوده؟

کفش های شما هر طور که باشند، تحقیقات نشان می دهد که می توان با نگاه کردن به کفش های افراد راجع به شخصیتشان قضاوت کرد. به گزارش برترین ها روانشناسان دانشگاه کانزاس می گویند مدل، قیمت، رنگ و شکل ظاهری کفش ها می توانند ویژگی های احساسی و شخصیتی افراد را نشان بدهند.

در جریان تحقیقات افرادی که کفش ها را مشاهده می کردند حدود 90 درصد خصوصیات شخصی صاحب آن را به درستی حدس زدند. 63 دانشجو به 208 جفت کفش نگاه کردند و خصوصیات صاحب آنها را حدس زدند.
صاحبان کفش ها که به طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کرده بودند، قبلاً پرسش نامه تست شخصیت را پر کرده بودند و از آنها خواسته شده بود کفش هایی را که بیشتر مورداستفاده قرار می دهند به محققان تحویل بدهند.
از شرکت کنندگان خواسته شد به کفش ها نگاه کنند و جنسیت، سن و موقعیت اجتماعی صاحب آنها را حدس بزنند. خصوصیات شخصیتی موردنظر عبارت بود از برون گرایی یا درون گرایی، محافظه کاری یا آزادی خواهی، ثبات احساسی، سازگاری و وجدان.
از آن جایی که کفش ها مدل ها، برندها، ظاهر و کاربرد های متفاوتی دارند می توانند حامل اطلاعاتی راجع به تفاوت های شخصی باشند. بعضی از این تفاوت ها بارز و مشخص هستند،

مثلاً کفش های گرانقیمت به افراد مرفه و کفش های رنگارنگ یا روشن به افراد برون گرا نسبت داده می شوند. کفش هایی که کهنه ولی تمیز هستند، می توانند نشاندهنده وجدان کاری باشند.
از سوی دیگر کفش هایی که می توانند برای چندین هدف به کار روند نشان دهنده سازگاری و تطبیق پذیری هستند، در حالی که چکمه های کوتاه نشان دهنده خشونت هستند.

کفش های نه چندان راحت شخصیت آرام فرد را نشان می دهند. کسانی که همیشه کفش های نو می پوشند و از کفش های خود مراقبت می کنند کسانی هستند که نگران ظاهر خود، قضاوت دیگران و روابط انسانی خود هستند.
افراد آزاداندیش کفش های ارزان قیمت می پوشند و به نگهداری از کفش های خود اهمیت چندانی نمی دهند