مطالب روز

ریاحی در اولین یادداشت​اش درباره این سفر نوشته: «روز اول مهر ماه 1390 است، و من در شصت کیلومتری مرز کنیا و سومالی، در شهر گارسیا خیابانی دیدم با انبوه آلونک و حجره‌هایی که از نایلون و پلاستیک ساخته شده است! شهری و جایی که جای زندگی نیست.  فقط آنهایی که توان بیشتری دارند و یا می​توانند از ورقه‌های حلبی و قوطی‌های خالی استفاده کنند؛ به نفس های شمرده و آرام خود رنگ می​دهند، و زندگی می​کنند!»

او ادامه داده:«تکان دهنده​ترین نکته سفرم در این است که من کشوری دیدم فقیر که در اوج فقر و نداری، به خنده و نگاهی گرم، میزبانی مهربانی می​کند؛ مردمی در حال اضمحال ، و اما خوش رو و امیدوار . پس ما هم می​خندیم تا روشنای خنده​ها ، تن نحیف و سوی این نگاه​ها را کم رنگ و بی اثر نکند . خدایا؛ امید این مردم را ناامید مکن ، خدایا این مردم را دریاب و عزیز بدار.»